مهران شهبازی در گفتگو با صلح خبر درباره مشکلات تمرینی خود گفت: من تنها ورزشکار حرفه ای شهر دیوان دره هستم اما یک سالن تخصصی بدمینتون نداریم و مجبورم در سالن‌های چند منظوره کار کنم و یک جلسه تمرین داشته باشم. از طرفی مشکل اسپانسر هم دارم. چند ماه دیگر مسابقات بین المللی آغاز می شود اما اسپانسر نیست که من بتوانم در این رقابتها شرکت کنم. رشته بدمینتون هم انفرادی است و فدراسیون نمی تواند همه ورزشکاران را به مسابقات اعزام کند.
او ادامه داد: سال گذشته برای کسب سهمیه المپیک با کمک آقای جولایی مدیرکل ورزش و جوانان استان کردستان، در چند مسابقه شرکت کردم اما با کمبود بودجه و نبود اسپانسر مواجه شدیم بنابراین دیگر امکان حضورم در مسابقات بین المللی فراهم نشد و از کسب سهمیه جا ماندم. برنامه من برای آینده این است که در مسابقات بین المللی شرکت کنم تا بتوانم رنکینگ جهانی خودم را بهتر کنم. از آنجا که متولد سال 75 هستم بنابراین اگر برنامه ای که دارم اجرایی شود، می توانم سهمیه المپیک بعدی را به دست بیاورم. اما نکته این است که این کار نیاز به حمایت دارد و امیدوارم این امر اتفاق بیفتد.
ملی پوش بدمینتون ایران در مورد رسیدگی مسئولان استان کردستان و شهرش به او تصریح کرد: با توجه به حضور چند ساله آقای جولای مدیر کل محترم ورزش و جوانان وضعیت ورزش تا حدی رو به پیشرفت است و آرامش نسبی دارد. اما یکی از مسائل مهم که هر نماینده مجلس باید به آن توجه کند، بحث ورزش است. با خبر شدم که نمایندگان حوزه شهرستان دیواندره چندین بار در راستای کارهای عمرانی و توسعه منابع دیگر در اینجا حضور پیدا کرده اند اما در زمینه ورزش تا به حال ارتباطی با ورزشکاران از جمله من نگرفته اند.
او ادامه داد: آقای فتحی نماینده مجلس ما است اما تا کنون ملاقاتی با او نداشته ام تا مسیر تلاشم را برایش توضیح دهم و حتی کارگروه ورزش او را نمی شناسم که ارتباطی با آنها بگیریم. من از سال ۸۶ در مسابقات کشوری عناوین قهرمانی در قسمت انفرادی و دونفره رده های مختلف سنی کسب کردم و مقام بین المللی هم دارم همچنین تنها بازیکن پسر اعزامی به بازیهای آسیایی جاکارتا هستم بنابراین این انتظار می رود که نماینده مجلس نخبگان شهر دیواندره را بشناسد و توجه ویژه ای به آنها داشته باشد.
شهبازی در پاسخ به این پرسش که چرا حضور پسران در مسابقات بین المللی کمتر از بدمینتون بازان دختر است، تاکید کرد: به این دلیل که در مسابقات دختران تعداد کمتر است و امکان بالارفتن در جدول بیشتر است اما ما با توجه به وضعیت تمرین هایی که داریم شانس اینکه در جدول بالا برویم کمتر است. اگر بتوانیم چند ماه در کمپ اندونزی یا مالزی حضور داشته باشیم شرایطمان بهتر می شود اما آن هم هزینه می‌خواهد. حتی چند بار به این فکر افتادم که ورزش را کنار بگذارم اما دوباره گفتم من 15 سال است که دارم زحمت می کشم حداقل تلاش کنم به آرزویم که حضور در المپیک است، برسم.
او در پایان گفت: از خانواده ام که حامی من بوده اند تشکر می کنم و آرزو دارم با حمایت مسئولان بتوانم در مسابقات آتی برای ایران و کردستان عزیزم افتخارات بیشتری به دست آورم.
انتهای پیام
