نازنین بیاتی: نمی خواهم شرمنده خودم باشم

در سی و یکمین جشنواره فیلم فجر شاید هیچ کسی حتی فکرش را هم نمی کرد که پدیده جشنواره یک دختر ریزنقش متولد 68 باشد! اما این اتفاق بعد از اکران فیلم «دربند» رخ داد و بیشتر افرادی که از سالن میلاد در کاخ جشنواره خارج می شدند، از درخشش یک دختر جوان گمنام به نام نازنین بیاتی حرف می زدند و این قصه آغاز حضور این دختر جوان در سینمای ایران بود.

جشنواره های بعدی باعث شد تا بسیاری از منتقدان بر این باور باشند که بازی خوب نازنین بیاتی در فیلم «دربند» یک اتفاق نبود. حضور او در دو دوره بعدی جشنواره فجر با نقش های گرم و صمیمی در فیلم هایی که مورد توجه اهالی هنر و مردم قرار گرفت، این موضوع را به خوبی اثبات کرد. بهانه این گفت و گوی دوستانه با این بازیگر جوان باخبرشدن از سالی است که بر او گذشته و برنامه هایی است که در سال 94 دارد.

این روزهای نازنین بیاتی چگونه می گذرد؟
در استراحت کامل. (با خنده) بعد از پشت سر گذاشتن دو سال کاری سخت این روزها ترجیح می دهم بیشتر از هر کاری استراحت کنم و اوقاتم را با خانواده و دوستانم سپری کنم. بعد از فیلم «دربند» که در سال 91 در جشنواره سی و یکم برای اولین بار در آن بازی کردم، تا وقتی که فیلم مجوز اکران بگیرد، با این که چندین و چند پیشنهاد در فیلم و سریال مختلف داشتم، اما آن ها را نپذیرفتم.

«دربند» اولین تجربه بازیگری من بود و دوست داشتم علاوه بر هنرمندان و اهالی رسانه مردم هم این فیلم را ببینند و نظرات آن ها را هم بدانم. ببینم اصلا نازنین بیاتی در بین مردم پذیرفته می شود یا نه.

این بیشترین وقفه ای بود که در بین کارم افتاد و بعد از اکران عمومی این فیلم و استقبالی که از طرف مردم در سینماها از آن شد، جرئت بیشتری برای خواندن فیلمنامه هایی که به دستم می رسید، پیدا کردم و بلافاصله بعد از آن پنج کار سینمایی انجام دادم که حجم زیادی از وقتم را گرفت. به همین دلیل این روزها به تلافی تمام روزهایی که سر کار بودم، به خودم و خانواده و دوستانم و کارهایی که دوست دارم، می پردازم.

پس سال پرکاری را پشت سر گذاشتید!
بله، در سال 92 سه فیلم سینمایی کار کردم که در سال 93 اکران شد. همین چند وقت پیش اکران عمومی «ارسال یک آگهی تسلیت برای روزنامه» که تصویربرداری آن سال 92 انجام شده بود، در سینماها آغاز شد و در سال 93 هم دو کار سینمایی دیگر برای جشنواره سی و سوم داشتم که تمام تمرکز و انرژی ام را برایش گذاشتم و خب خدا را شکر در جشنواره هم استقبال خوبی از آن شد و امیدورام شرایط اکران عمومی آن در سال جدید مهیا شود که با مردم یک بار دیگر در سینما به تماشای این فیلم بروم.

پس اهل سینما رفتن هم هستید؟
یکی از علاقه های شخصی من دیدن فیلم در سینماست! سعی می کنم با دوستانم به دیدن فیلم های خوبی که اکران می شود بروم، حتی در زمان جشنواره هم به جز روزهایی که اکران فیلم های خودم بود، سعی می کردم مابقی فیلم ها را در سالن های دیگر با مردم ببینم و در جریان نظرات مردم از فیلم های اکران شده قرار بگیرم. مهم تر از همه این که فیلم خوب دیدن برای منی که هنوز خودم را اول این راه پرپیچ و خم می دانم، یک ضرورت است.

برای سالی که در پیش است، برنامه کاری خاصی چیده ای؟
نظر شخصی من این است که باید یک فاصله معقولی بین انتخاب نقش هایم باشد، تا بتوانم انرژی رفته ام را به دست بیاورم. انجام دادن چهار، پنج کار در یک سال با توجه به فیلم نامه هایی که به دست می رسد، ممکن است، اما باید بتوانم آمادگی خودم را هم بسنجم، دوست ندارم صرفا به دلیل پرکار بودن نقش های ضعیف را قبول کنم و بازی کنم. دلم می خواهد اگر نقشی متفاوت بود و از عهده انجام آن برآمدم، انتخاب کنم. تا نه شرمنده خودم باشم، نه کسانی که وقت می گذارند، هزینه می کنند و به تماشای فیلم من می آیند.