امروز: چهارشنبه, ۲۷ آبان ۱۴۰۵ / قبل از ظهر / | برابر با: الأربعاء 8 جماد ثاني 1448 | 2026-11-18
کد خبر: 55558 |
تاریخ انتشار : 05 اسفند 1394 - 23:51 | ارسال توسط :
0
♥1
ارسال به دوستان
پ

داستان پیراهن سفید کودک و نوجوان > آثار نوجوانان – هوا گرگ‌ومیش بود که از خانه بیرون آمد. کیف مشکی مثل همیشه دستش بود. کفش‌هایش را نصفه پوشیده بود و وقتی راه می‌رفت، لخ‌لخ صدا می‌داد. کتش را روی دستش انداخته بود و موهای فرفری‌اش از زیر کلاه بیرون زده بود. تا ته کوچه رفت، سپس توی […]

داستان

پیراهن سفید

کودک و نوجوان > آثار نوجوانان – هوا گرگ‌ومیش بود که از خانه بیرون آمد. کیف مشکی مثل همیشه دستش بود. کفش‌هایش را نصفه پوشیده بود و وقتی راه می‌رفت، لخ‌لخ صدا می‌داد. کتش را روی دستش انداخته بود و موهای فرفری‌اش از زیر کلاه بیرون زده بود.

تا ته کوچه رفت، سپس توی خیابان پیچید. از جلوی مغازه‌هایی که هنوز بسته بودند، رد شد. انتهای خیابان، جلوی مغازه‌اش ایستاد. قفل کرکره را باز کرد. یک‌دستی کرکره را بالا کشید. کامیون حمل گوشت رسید.

سبدهای گوشت را گوشه‌ی مغازه چید. هیکل بزرگش را روی گوشت‌ها خم کرد، لاشه‌ی گوسفندی را برداشت و به قلاب‌های یخچال آویزان کرد. پشت پیشخوان رفت.

پیشبند خون‌آلودش را از روی میخ روی دیوار برداشت و دور کمرش بست. پیشبند به شکمش فشار می‌آورد، اما لباسش نباید کثیف می‌شد. ساطوری برداشت و تیز کرد. سراغ گوشت‌ها رفت.

کمی گذشت. پسر لاغری وارد مغازه شد. همان‌طور که چاقو را روی گوشت می‌کشید، زیر چشمی نگاهش کرد و گفت: «دیر کردی!»

– خواب موندم.

پیشبندش را باز کرد و روی پیشخوان گذاشت.

– اول این گوشت‌ها رو بچین توی یخچال، بعد زمین رو تی بکش. مرغ‌ها رو هم که آوردن، بچین تو یخچال جلویی. من تا ساعت دو یا سه برمی‌گردم.

از گوشه‌ی مغازه پارچه‌ای برداشت و روی کفش‌هایش کشید. کفش‌هایش را کامل پوشید. کتش را پوشید و از جیب کتش ادوکلنی درآورد و به پیراهن سفیدش زد. دستی به سبیل پهنش کشید. هیکلش را کج کرد و از در بیرون آمد.

هرکس به او می‌رسید، سلام می‌کرد و او هم سر تکان می‌داد یا کلاهش را برمی‌داشت. چند خیابان را رد کرد تا به مدرسه رسید.

وارد مدرسه شد. راهرو خالی بود. همه سر کلاس بودند. کسی او را ندید. رفت سمت پله‌ها. کفش‌های نوک‌تیزش پله‌ها را دوتا یکی می‌کردند. پله‌ها را تمام کرد.

کلاس‌ها ساکت بودند و معلم‌ها درس را شروع کرده بودند. نگاهش چرخید. از یکی از کلاس‌ها سروصدای خنده می‌آمد. جلوی در کلاس ایستاد و در را باز کرد. کلاس خفه شد.

وارد کلاس شد. کیفش را روی میز انداخت. تک‌تک دانش‌آموزها را نگاه کرد. بلند گفت: «کریمی کجاست؟»

کریمی آرام بلند شد.

– بیا تمرین‌ها رو حل کن تا من برگه‌های ریاضی‌تون رو صحیح کنم. اگر رسیدیم درس جدید هم می‌دم.

کریمی به لکه‌‌ی خون روی یقه‌ی پیراهن سفیدش نگاه کرد و با ترس به سمت تخته رفت!

زهراعبدالملکی، 17ساله

خبرنگار افتخاري از تهران

دوچرخه شماره ۸۲۲

تصويرگري: فاطمه وزيريان

This entry passed through the Full-Text RSS service – if this is your content and you’re reading it on someone else’s site, please read the FAQ at fivefilters.org/content-only/faq.php#publishers.

RSS

منبع خبر ( ) است و صلح خبر | پایگاه اخبار صلح ایران در قبال محتوای آن هیچ مسئولیتی ندارد. چنانچه محتوا را شایسته تذکر میدانید، خواهشمند است کد خبر را به شماره 300078  پیامک بفرمایید.
    برچسب ها:
لینک کوتاه خبر:
​
×
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسطصلح خبر | پایگاه اخبار صلح ایران در وب سایت منتشر خواهد شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد
  • لطفا از تایپ فینگلیش بپرهیزید. در غیر اینصورت دیدگاه شما منتشر نخواهد شد.
  • نظرات و تجربیات شما

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

    نظرتان را بیان کنید